‘Laat de Hundred op croquet lijken’: een cricketfan over de World Series

‘Laat de Hundred op croquet lijken’: een cricketfan over de World Series

De sporten zijn beide voortgekomen uit dezelfde voorouders, en er is een verband tussen het Amerikaanse “nationale tijdverdrijf” en het cricketfandom. In eerste instantie is het waarschijnlijk een oppervlakkige neiging. Misschien de manier waarop een honkbalveld ’s avonds de hypergrijze en bruine kleuren verlicht waar het naast ligt. Misschien de manier waarop de schijnwerpers weerkaatsen op de helm van de slagman en een spookachtige stilte uitspreken telkens als de werper zich klaarmaakt om te gooien. Misschien is het de eerste aanblik van een korte stop die de bal naar zich toetrekt, huppelend de bal van handschoen naar werphand overbrengt en – in dezelfde elastische pas de tijd rekkend – een loper op het eerste honk uitgooit.

Eerlijk gezegd zou het elke motorische vaardigheid kunnen zijn die in het wezen van een speler is verzonken – een ondoordachte, zoete uitvoering die voortkomt uit de herhaling van een mensenleven, die elke werkelijke competitie verbergt en in plaats daarvan een soort alfaballet presenteert van alle aangename manieren waarop een lichaam beweegt. Misschien zijn het gewoon de kleren die het voor je doen. Een wandelende, ademende kaart van ge├»mpliceerde Amerikaanse geschiedenis. Of het geluid – het gezamenlijke gesprek achter de zachte, aangename manier waarop een bal in een handschoen landt. Het kan zo triviaal zijn als de adembenemende hoeveelheid kauwen en spugen. Iets innerlijks kan zich voor een seconde in je afstemmen. Het is waarschijnlijk een simpel, stom geluk. Het zal mogelijk verwant zijn aan die bovennatuurlijke keer dat je voor het eerst een liedje hoorde dat je zo vreemd vertrouwd was, dat het leek alsof het geschreven was om je uit te leggen hoe je je voelde over jezelf. Baseball ontmoet je in precies dezelfde sweet-spot – tussen weten en niet weten – met de belofte dat dit diep kan gaan.

Wanneer het dit doet, denk dan niet, wat je ook doet, dat je de eerste bent. Het Amerikaanse “nationale tijdverdrijf” heeft een voorliefde voor dit soort frivole, intieme schoonheid. Dat is haar truc, om je het gevoel te geven dat ze alleen tot jou heeft gesproken. Het is de verleiding waarmee dit vreemde spel – diepgaand dan betekenisloos, meanderend dan snel, eenvoudig maar complex, oud maar modern, jock maar intellectueel – mensen al jaren in de maling neemt. Ik ben bang dat tegen de tijd dat je beseft dat het in feite allemaal pijn en mislukking is, spel na spel dat zich op elkaar stapelt tot het niet meer te onderscheiden is van het vorige, een oneindige leegte waarin je niet-terugvorderbare tijd hebt gestort, elke televisiepauze omlijst met dezelfde reclame die je nu in je slaap bezoekt, het natuurlijk te laat zal zijn. Jij en het zijn nu voor altijd met elkaar verbonden, in voor- en tegenspoed. Klinkt dat bekend?

Cricket en honkbal hebben dezelfde oorsprong. Zoals de documentaire van Ken Burns vertelt, toen een groep stedelingen in 1845 de “New York Knickerbocker Baseball Club” oprichtte, verwonderden zij zich over hun spel, want “het was heel anders dan cricket en rounders”. Daar waren ze bijzonder blij mee, vertelt de documentaire. Het is dus waarschijnlijk maar beter dat de gezamenlijke Knickerbockers er bijna 200 jaar later niet meer zijn om af en toe de algemeen gedeelde mening van cricketfans te horen dat hun geliefde honkbal, nog steeds herkenbaar aan het spel dat zij bedacht hebben, “veredeld rounders” is. Dat zou gestoken hebben.

Sport